تأكيد كرده‌ايم كه پدران روحانى برهنه‌پاى مقيم اصفهان و دن لوى دوگاما حاكم هرمز ، بعللى كه باز هم پيش از اين بيان كرده‌ايم ، موجبات تسهيل سفر دن ربرتو را فراهم كرده بودند . چون وزيران پادشاه اسپانيا در هند نيز با اين سفر موافق بودند دن ربرتو براى حركت از گوآ دچار هيچگونه مشكلى نشد . وى در آغاز سال 1617 در معيت برادر ردمتو دلاكروا « 329 » كه از اصفهان بعنوان معاون به وى همراه گرديده بود ، پيش از حركت سفير از گوآ به هرمز ، عازم اسپانيا شد . چون از اطلاعاتى كه سفير در آن زمان دربارهء بازگشت اين مرد به اسپانيا در اختيار اعليحضرت گذاشت و هشدارى كه دربارهء پيامهاى اين شخص داده بود پيشتر سخن گفته‌ايم نمىخواهيم به تكرار مكررات بپردازيم . فقط اشاره مىكنيم كه مذاكرات ردمتو دلاكروا ، كه بوسيلهء كسى كه نمىخواهيم نامش را ببريم ترتيب داده شده بود ، چنان مؤثر واقع شد كه با آنكه سفير ايران را مدتى در ليسبون و يك روز در مادريد نگاه داشتند ، و با آنكه مذاكرهء با اين مرد نه تنها سودمند نبود بلكه زيان فراوان داشت ، سرانجام در دربار پذيرفته شد و بدانچه مىخواست عمل كردند . بر اين اساس ، بين دن ربرتو به نمايندگى شاه ايران از يك طرف و دولت اسپانيا از طرف ديگر توافق حاصل شد كه روى فلر ، كه سال پيش به هند رفته بود ، با چهار كشتى جنگى به بغاز درياى سرخ برود و ابتدا با پهلو گرفتن در هرمز امور مربوط به قرارداد ابريشم را تمشيت دهد ، سپس دژ بندر و جزيرهء قشم را از ايران مسترد دارد ، و سرانجام دژى را كه ايرانيان در بندر ساخته بودند خراب كند . برادر ردمتو نيز همراه روىفلر به هند بازگشت تا اين قرارداد را به موقع اجرا درآورد . اين درحالى بود كه دن‌ربرتو در مادريد ماند و مدعى شد كه مىخواهد بقاياى پيشنهادهاى خود را مطرح كند و مشكلاتى را كه ممكن است در اجراى امور رخ دهد حل‌وفصل نمايد . اين ادعائى بود كه اگر اطمينان بى جا و احساس اعضاى شوراى دولتى بر عقل و استدلالشان

--> ( 329 ) Redemto de la Croix